Өнөөдөр бол 9 сарын 26н ганцаардлыг яг л хуучных шигээ мэдэрч байна энэ ганцаардлын дурсамж нь чамаасаа салая гэсэн үгийг сонсоод сэтгэл минь эзгүйрч эхэлсэн өдөр юм... Тэр үеийнх шиг л сэтгэл минь нэг л сонин урд шөнө би нойргүй хонсон ганц удаа ч цурам хийсэнгүй харин өглөөний 7н цагийн үед би унтах гэж оролдсон даанч унтаж чадаагүй яагаад гэвэл унтаад сэрвэл би хуучных шигээ бүр илүү ихээр ганцаардлыг мэдэрхээ мэдэж байсан болхоор л унтагүй. Хуучин би унтхаасаач айдаг байсан үеээ бодвол одоо ч уг нь дээрдсэн л дээ гэхдээ!Тэр үе үнэхээр хэцүү би өглөө сэрэхдээ түүнийгээ надаас холдон оджоогоог мэдэрч аль хэдийн энэ хорвоо дээр гав ганцаар үлдсэнгээ ухаарч байдаг байсын хамгийн хэцүү нь түүнтэйгээ сонсдог байсан дуу: "Өглөө босоод хархад Гэртээ би ганцаараа Шөнөжин чамайг зүүдэлж би хонлоо Хайрын цэцэгс хатаад Шаралсан навч шиг шатаад Хамар бүхнээ орхиод одлоо гэжүү чи" гээл тэр дээ сэтгэлд минь үргэлж эгшиглэж байдаг байсан тэр үеэс хойш өнөөдөр л би энэхүү мэдрэмжийг мэдэрчийн тэгээл би бүхнийг эргэцүүлжил сууна яахав нэг зүйл нь гэвэл тамхиа би татхаа больё гэж шийдсэн гэхдээ юу ч гэсэн яахнуугаа харжил сууя даа.......
Нэг л сонин нойрмог эмх замбараагүй цэгцлэгдээгү бодолтой байлаа мэдэхгүймаа юу бичээд ч байгаан....
No comments:
Post a Comment