Сайн байна уу? Сэтгэл зүрхэнд минь нуугдаж байгаа гунигийг хуваалцаж байгаа блог чамдаа би ямар их дасжийнаа. Энэ бичсэн үгс зурвас бүрийг минь хуваалцан уншиж байгаа хүмүүсийн хувьд би бол жирийн л нэгэн амьдралын тоглоом шиг санагдаж байгаа байлгүй дээ. Амьдрал чамаас би нэгийг нэхдэг ч хоёрт нь зовдог амьдрал чамаас залхажийн яагаад ингэж ялгавар зан гаргадагт чинь гомджийн... Өнөөдөр гэдэг өдөр дахиал зовлон дагуулсан гуниг өгүүлсэн өдрүүдийн нэг л байлаа.
-Би өнөөдөр хичээлдээ ганц ч пар суусангүй манай хамгийн сайн багийн маань найзийн ээжийнх нь бие нь улмал муудсаар юугаач ухаараагүй байсан надад хамааралтай хүн маань амьдралд нэгэнт хөл алдажээ... ухаан бодол минь эмх цэгцгүй учирсан болгондоо худлаа инээмсэглэж хөгжилтэй нэгний дүр исгэж 2 нүүр гаргасаар л сэтгэлдэх үгсийг минь хэнч сонсож зовлонг минь хамт хуваалцаж чадахгүй нь харамсалтай зөвхөн тусалж байгаа хүмүүс нь уран зохиолт өгүүллэг сонсож байгаа мэт дуулгавартай нь аргагүй сонсож өгч зүгээрдээл гэдэг үг хэлхийм үнэндээ хорвоод хүн яах гэж төрдөг юм болдоо ховор заяасан гэдэг л юм билээ хэзээ ч тийм болхоор ховор бүтээгдсэн эрдэнэ гэдгээ мартаж болохгүй гэлүү хэрвээ тийм л юм бол яагаад ийм ялгавар хандадгийн хүн болгон адилхан гэж хэн нэгэн агуу суут хэлсэн гэсэн гээ биздээ адилхан гэж дүгнэж хэлэхдээ арайл дутуу хэлсэн гэж би хувьдаа бодхийн...
Хүний амьдрал богинохон гэсэн бил үү? Хэрвээ тийм л юм бол хүний сэтгэлийг агуу уудам болгохгүй яасийн бэ? ховор заяасан хүний хувь тавилантай бүхнийг нь хязгааргүй заяахгүй хомсхон хязгаарлагдмал заяасан нь зовлон байхиймаа... Хайр сэтгэл хүний зовлонд итгэл сэтгэл зүрх 3ийн хэтэрхий жижигхэн заяаждээ...
Хорвоод би ганцаараа болсондоо харамсаж хэдэн хатуу үг хэллээ хэтэрхий хомсхон сэтгэж бичсэн үгсэнд минь хүний шүүмжлэл хэрэггүй ээ хэллээ ч би тоохгүй...
Заза би гарлаа ер нь найз дээрээ очлоо...
No comments:
Post a Comment